ΛΙΓΗ ΖΩΗ ΠΡΙΝ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ
Σκέψου λοιπόν, είμαστε στα τέλη του χειμώνα, οι αλκυονίδες μέρες είχαν ήδη εμφανιστεί αλλά έκανε αρκετό κρύο και ο καιρός ήταν κακός. Εγω βρισκόμουν στην πόλη, ξέρεις που εννοώ. (δείχνει στον οριζοντα). Είμαι σίγουρος ότι τότε δούλευα σε μια πιτσαρία στη γειτονιά. Αφού τέλειωσα το λύκειο και μπήκα σε κάποια αδιάφορη σχολή ήθελα να μπορώ να συντηρούμαι. Μην με ρωτάς για γονείς, δεν χρειάζεται να ξέρεις. Έπιασα δουλειά εκέι απο το τέλος του 13, τα χριστούγεννα κοντά. Ήταν κοντά στο σπίτι δεν χρειαζόταν να τρέχω τους το είχα πει κιόλας πριν με προσλαβουν, μένω κοντά, θα είμαι εκεί γρήγορα. Αυτοί έψαχναν δουλεία για ντελίβερι όμως μια φορά που κόπηκε ο Σίρικ που έφτιαχνε πίτσες και ρώτησε το αφεντικό αν μπορώ να βάλω τα υλικά πάνω στη ζύμη γιατι θα έφτιαχνε εκείνος τη ζύμη επομένως θα τα συνδυαζαμε για ταχυτητα του είπα οτί μπορώ αν και δεν είχα ξαναφτιάξει πίτσα. Και τελικά επειδή έκανα καλή δουλειά προσέλαβε έναν άλλον για ντελίβερι και εγω ήμουν κουζίνα. Εν τέλει μου έμαθε να φτιάχνω και τη ζύμη και αυτός επέστρεψε στο ταμείο και ήμουν μόνος στην κουζίνα. Πρέπει να πω, λυπήθηκα για τον Σίρικ που όταν έγινε καλά και ζήτησε και καποια λεφτά για όσο έλειπε τα έσπασε με το αφεντικό και τελικά δεν γύρισε ποτέ στην πιτσαρία. Όμως εμένα με συνέφερε. Και παραπάνω λεφτά έπαιρνα και έκανα και κάτι που μου άρεσε περισσότερο απο το να μεταφέρω παραγγελίες. Και όταν ήμουν ντελίβερι δεν με άφηνε καν να φάω τσάμπα πίτσα, ενώ σαν μάγειρας έτρωγα όση ήθελα. Ας μου 'λεγε να μην φάω. Είχα ταλέντο σ αυτό που έκανα, αύξησα ακόμα και τους πελάτες μας με τη μαγειρική μου. Δεν θα ρίσκαρε ποτέ να μου πει μην τρως. Περνούσα καλά εκεί. Ο χώρος ήταν μικρός. Είχαμε 6 τραπέζια και ένα μπαρ που ήταν περισσότερο μπαρ παρά τραπέζι ας πούμε. Δεν είχα δει κανέναν να τρώει στην μπάρα, συνήθως στο τραπέζι έτρωγε ο κόσμος. Αλλά δεν είχαμε πολύ κόσμο στην πιτσαρία, παραγγελίες κάναμε ως επί το πλείστον. Ωραία φράση αυτή ε; Την έλεγε ένας δικηγόρος που ερχόταν. Αυτός ήταν ο πελάτης που ερχόταν στο μαγαζί συχνα. Και την έλεγε όταν μιλούσε με το αφεντικό για πολιτική, χρηματιστηριο..Δεν ξέρω, εγω ήμουν πίσω μαγείρευα δεν τους έδινα σημασία. Αλλά αυτό μου έχει μείνει. Ως επι το πλείστον. Σημαίνει, περισσοτερο, κυρίως.
Δεν πιστεύω να κοροϊδεύεις που λέω μαγείρευα. Χαμογέλαγες όταν έλεγα οτί μαγείρευα σα να με κοροϊδευεις. Δεν θεωρείς μαγειρική την πίτσα; Αν είχαμε υλικά θα άλλαζες γνώμη.
Ήταν ωραία στην πιτσαρία. Πέρασα πολύ καλά. Απ 'όταν με σεβαστηκε και είδε οτί ειμαί καλός σ' αυτό που κάνω με αντιμετώπιζε σχεδόν σαν συνιδιοκτήτη. Με ρωτούσε για ιδέες στο μενού, ακόμα και για τη διαρρύθμιση με ρωτούσε. Κι όλα αυτα σε δύο μήνες! Είχα υπερβεί κάθε προσδοκία μου για το πως θα ήταν η δουλεία μου, η πρώτη μου δουλεια. ήμουν 19 και είχα δικά μου λεφτά και ένα καλό εργασιακό περιβάλλον. Τους γνωστούς μου γιατί φίλο δεν θεώρησα και ουτε μου φέρθηκε ποτέ κανείς σαν φίλος, δεν είχα πρόβλημα να μην τους βλέπω και όλα ήταν χαλαρά. Περνούσα εκεί την μέρα μου κ όποτε δεν είχε δουλεία κάναμε πλάκα με το αφεντικό και τους ντελιβεράδες.
Πόσο μου λείπουν αυτές οι εποχές.
Αν και τότε ήταν που ξεκίνησαν όλα. Δεν μπορούσε να κρατήσει λίγο παραπάνω αυτή η περίοδος; Δυο μήνες μόνο έπρεπε;
Μια μέρα λοιπόν, την τελευταία μέρα που δούλεψα εκεί, γίνεται ένα τηλεφώνημα. Το θυμάμαι σαν τώρα, έφτιαχνα ζύμη και σκεφτόμουν αν θα ταν καλύτερο να χρησιμοποιήσω τη ζύμη που έφτιαχνα εκείνη τη στιγμη ή από άλλες που είχα φτιάξει το μεσημέρι. Όμως το τηλέφωνο μας ενημέρωσε ότι ο ντελιβεράς, εκείνος που πήρε τη θέση μου, όταν πήρα τη θέση του Σίρικ, είχε μπλέξει σε άσχημο τροχαίο. Το αφεντικό με ρώτησε ταραγμένος αν πρέπει να κλείσουμε και να πάμε εκεί ή αν θα έμενα να ένανα χρέη ταμία και κουζίνας. Προσωπικά με ξενέρωσε το ότι προτιμούσε να μην χάσει λεφτά ακόμα κ αν ένα υπάλληλος του ψυχοραγούσε. Όπως θα δεις αργότερα όμως καλύτερα να έμενα στην κουζίνα. Του είπα ότι καλύτερα να κατεβάσουμε το τηλέφωνο και να κλέισουμε παρά να εκτελέσουμε παραγγελίες και να τις αργήσουμε. Συμφώνησε. Έτσι ξεκίνησαμε να πάμε στον τόπο του τροχαίου. Η απόφαση αυτή να πάμε, είναι η αρχή της καταστροφής μου. Κάθε βραδυ σχεδόν βλέπω αυτό το όνειρο που πηγαίνουμε προς το τροχαίο και κάτι συμβαίνει και δεν φτάνουμε και αισθάνομαι ευτυχισμένος γιατί ξέρω τι επακολουθεί αλλά όταν ξυπνάω πάντα βάζω τα κλάμματα που ήταν μονο όνειρο, που το φαντάστηκα μονο.
Comments
Post a Comment